Ostry nóż wchodzi w chleb
   Deszcz okruszków sypie się
   Grzęznę w tłuszcz, z oczu łzy
   W ciepłych strużkach płyną mi
  
   To cebuli żółte młyńskie koła
   Przygniatają mnie do kromki
   Wsmarowali mnie od czoła
   Aż po kręgi i korzonki
  
   Przyprawiają według karty
   Sól mnie szczypie w nos, pieprz wierci
   A ja wcale nie chcę być pożarty
   Mnie nie spieszy się do śmierci
  
   Jakim prawem starcy ludojady
   Przyrządzają sobie tę kanapkę
   Wrzeszczę przygnieciony i bezradny
   Wciskam w tłuste masło łapki
  
   Jeszcze sokiem z cytryn mnie spryskują
   Żebym przed spożyciem skurczył się
   Przecież ktoś się musi za mną ująć
   Tak po prostu wszak nie zjedzą mnie!
  
   Drgnął mój chleb, unosi dłoń go wzwyż
   Boże!
   Czuję dech, zgłodniały widzę pysk!
   Może
   To jest żart, czy śmiać się mam czy łkać?
   Patrzę
   W lśnienie warg, co zaczynają drgać!
   Nagle
   Otchłań ust i zębów biała grań
   Woni
   Zgniłej chlust! Ruchomą widzę krtań!
   Bronię
   Się co sił... wtem trzask i mrok mnie skrył!!!
  
   Masło świetne, chleb wspaniały x2
   Człowiek z lekka był zgorzkniały x2